Lessen van mijn hond

Daar stond ik dan, met het schaamrood op mijn kaken…

Mijn jonge hond ging daadwerkelijk tegen alles te keer. Grommen, blaffen, tanden, nekharen overeind, noem het maar op. Als gediplomeerd hondentrainer had ik een me dit natuurlijk heel anders voorgesteld. Ik weet hoe het moet, en heb tenslotte al zo veel baasjes en hun honden kunnen helpen met soortgelijke problemen. Mijn hond zou de best opgevoede, meest sociale hond worden die er maar kon zijn. Maar dit pakte dus anders uit. En wat moesten mensen wel niet denken als ik mijn eigen hond niet eens kon opvoeden?

Mijn onzekerheid nam toe, en ik probeerde daadwerkelijk alles om Oni te tonen dat de buitenwereld echt niet zo eng is als zij dacht. Ik probeerde haar zo veel mogelijk te socialiseren, te trainen, beweging en uitdaging te geven. Maar onze problemen leken alleen te verergeren.

Destijds was ik bezig mijn mijn opleiding tot coach en tijdens een van de oefensessies waarin ik zelf gecoached werd barstte ik in tranen uit. Dit was niet hoe ik me het had voorgesteld! Ik wilde gaan coachen met mijn hond, en op deze manier zou dat zeker niet kunnen.

Tot een van mijn collega’s vroeg: “Waarom heeft jouw hond nu al een taak? En wat zou jij van haar kunnen leren?”

Die was raak. Hier kon ik niet zomaar antwoord op geven. Dus ben ik de dagen erna gaan nadenken over wat dit hondje nou zo kon raken in mij.

Het antwoord is herkenning. Door een grote mond op te zetten probeert Oni te verbergen hoe eng ze sommige situaties wel niet vindt. Wanneer ik bijvoorbeeld een presentatie moet geven heb ik ook de neiging om grapjes te maken en net iets luider te praten, zodat mensen vooral niet door hebben hoe spannend het voor mij is.

Ook raakt Oni snel overprikkeld, en is het voor haar belangrijk een goede balans te hebben tussen activiteit en rust. Voor mij is het net zo belangrijk om op tijd mijn rust te pakken en niet mijn grenzen over te gaan, zodat ik niet overweldigd word.

Alle dingen waar ik dus bij Oni moeite mee had, waren eigenlijk de dingen waar ik zelf nog steeds soms mee worstel. Inmiddels weet ik vaker die balans te vinden. En wanneer ik in situaties kom die voor mij spannend zijn is het oké om even de kat uit de boom te kijken en wat later los te komen.

Met Oni ben ik vooral minder gaan doen. Zo is alles een stuk beter te behappen voor haar. En zodra ik mijn schaamte los kon laten over haar gedrag en mijn rust kon bewaren, kwam er ook een grote omslag bij haar. Ze is een stuk rustiger en zekerder geworden. Voor mij is het inmiddels helemaal oké dat ik een hond heb die het gewoon niet prettig vindt om meteen door vreemden aangehaald te worden, maar dat liever op haar eigen tempo doet. Zo ben ik zelf immers ook!

Iedere dag ben ik dankbaar voor de lessen die zij mij heeft geleerd. Als hondentrainer heb ik ontzettend veel geleerd over omgaan met een reactieve hond. Maar de meest waardevolle lessen zijn die over mezelf.